GERMANIA ANNO ZERO. Ιταλική ταινία του Ρομπέρτο Ροσελίνι, με τους
Έντμουντ Μέσκε, Ερνστ Πιτσάου, Ινγκετράουντ Χιντς.
Ένα μήνυμα ανθρώπινης αδελφοσύνης και επιβεβαίωσης της αξίας του ατόμου, πάνω από τις αγριότητες και την φρίκη του διχασμού μέσα από τις προσπάθειες επιβίωσης ενός μικρού αγοριού στο ερειπωμένο μεταπολεμικό Βερολίνο. Παίζουν: Έντμουντ Μέσκε ,Βέρνερ Πίτσαου ,Φραντς Κρουγκερ( , Μπάρμπαρα Χίντζε, Ινκεντράουντ Χίντζε, Εριχ Γκίνε
Σκηνοθέτης: Ρομπέρτο Ροσελίνι
Σενάριο :Ρ.Ροσελίνι, Κάρλο Λιτσάνι, Μαξ Κόλπεζ
Φωτογραφία :Ρομπέρ Ζιλιάρ
Ντεκόρ: Πιέρο Φιλιπόνε
Μονταζ: Εράλντο ντα Ρόμα
Μουσική : Ρέντζο Ροσελίνι
Σκηνοθέτης: Ρομπέρτο Ροσελίνι
Σενάριο :Ρ.Ροσελίνι, Κάρλο Λιτσάνι, Μαξ Κόλπεζ
Φωτογραφία :Ρομπέρ Ζιλιάρ
Ντεκόρ: Πιέρο Φιλιπόνε
Μονταζ: Εράλντο ντα Ρόμα
Μουσική : Ρέντζο Ροσελίνι
Παραγωγή:Ιταλίας
Βερολίνο 1947. Ο Ροσελίνι νιώθει την ανάγκη να μιλήσει για τη χώρα που τότε όλοι μισούσαν και δε μπορούσαν να τη δουν παρά μόνο σαν το νικημένο εχθρό.. Δείχνει μια πόλη ισοπεδωμένη, οικογένειες με πένθος βαρύ, τη νεολαία τσακισμένη, αλλά και αρκετούς αμετανόητους ναζί. Ο κόσμος γύρω πεινάει, οι γυναίκες εκδίδονται για να ζήσουνε, συμμορίες από μαυραγορίτες λυμαίνονται την πόλη, φόβος και παράνοια παντού. Ένα Γερμανός στρατιώτης , ο Καρλ Χάιντς, επιστρέφει στο σπίτι του στην κατεστραμμένη πόλη κι αναζητά την οικογένειά του. Βρίσκει τελικά τον πατέρα του βαριά άρρωστο , τη νεαρή αδερφή του και τον αδερφό του, τον Έντμουντ, που είναι ακόμη παιδάκι.
Ο Καρλ Χάιντς είναι διαλυμένος και ψυχικά άρρωστος , ανίκανος να δουλέψει , σε μια χώρα που έτσι και αλλιώς δεν προσφέρει ευκαιρίες εργασίας. Και το βάρος μεταφέρεται στο παιδί, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα όπως-όπως, κάνοντας ότι μπορεί για να βοηθήσει την οικογένειά του.
Ένα μικρό παιδί που οι ενήλικες το εγκατέλειψαν μόνο. Ένα παιδί δίχως μέλλον. Ένα παιδί που δηλητηριάζεται από τα κατάλοιπα της παλιάς ιδεολογίας, όταν συναντά τον παλιό του δάσκαλο, έναν αμετανόητο ναζιστή. Και μεταβάλλεται σε ανεύθυνο μικρό τέρας που δηλητηριάζει τον ανήμπορο πατέρα του κι εξωθείται στο τέλος στο απόλυτο αδιέξοδο..
Το τελευταίο μέρος της ταινίας, με τη φυγή του μικρού Εντμουντ, που αναζητεί καταφύγιο και τελικά αυτοκτονεί, ανήκει στις κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Στο πρόσωπο του αντικατοπτρίζεται μια ολόκληρη χώρα που παρέσυρε και παρασύρθηκε στην καταστροφή βιώνοντας την ενοχή για το παρελθόν και τον πόνο για το παρόν. Μια χώρα που προσπαθεί να ορθοποδήσει στην πιο αβέβαιη καμπή της ιστορίας της, στο έτος μηδέν.
einai mia pragmatika (an kai aspromauri) wraia tainia opou oso anis8itos kai an einai kapios(san emena) kataba8os 8a ton epireasei olo auto to skiniko. eidika me ti metaxeirisi tou agoriou apo ton paliou tou daskalou afou o idios mesa apo mia sizitisi pou eixan kanei tou eixe pei me kapio tropo na ton skwtwsei logou oti einai adinamos meta ton aparnietai kai den 8elei na exei kamia sxesi mazi tou giati fobatai min mplexei
ΑπάντησηΔιαγραφήepisis pisteuw pws to telos einai kapws iperboliko me tin autoktonia tou paidiou mesa se mia egkataleleimeni oikodomi
siggnwmi alla xexasa na pw pws oti egrapsa anaferotan sto oti o mikros dolofonise mesw dilitiriou ton patera tou
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ πιο ρεαλιστική ταινία που έχουμε δει, σε μερικά σημεία ακόμα πιο ρεαλιστική από τα επαγγελματικά ντοκιμαντέρ. Τα συντρίμμια του κατεστραμμένου Βερολίνου περιγράφουν λιτά και γλαφυρά την κατάσταση που βίωνε η Γερμανία. Η υπόθεση της ταινίας δείχνει την απελπισία των Βερολινέζων του 1947. Οι χαρακτήρες ήταν διαφορετικοί μεταξύ τους, και παρ'ότι τους ρόλους ενσάρκωναν ερασιτέχνες ηθοποιοί, που όμως έδωσαν ρεαλιστική υπόσταση στους χαρακτήρες και βάθος στον κάθε ρόλο. Ο ήρωας που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν ο Καρλ Χάιντς. Αρχικά φαινόταν δειλός, εγωκεντρικός. Δεν είχε βγει από το σπίτι για δύο χρόνια, καθώς φοβόταν ότι οι Ρώσοι θα τον συλλάμβαναν. Δεν νοιαζόταν για το γεγονός ότι τα αδέρφια του βίωναν οποιαδήποτε ηθική κατάπτωση για να τον συντηρούν, αλλά κλεινόταν στον εαυτό του. Όμως, μετά από λίγο, αποφασίζει να ξεπεράσει τον εγωισμό του, και να δηλωθεί στην αστυνομία. Έτσι λοιπόν, ενώ αρχικά η γνώμη που είχα σχηματίσει για αυτόν ήταν η χείριστη, με αυτή την τροπή αναθεώρησα για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, ο οποίος ήταν πιο ανιδιοτελής από ότι φαινόταν. Τέλος, παρ'ότι δεν είμαι φαν των ασπρόμαυρων ταινιών, σε αυτή την ταινία τα χρώματα του άσπρου και του μαύρου απέδιδαν με ζωντάνια την κατεστραμμένη πόλη. Ήταν μια ταινία που με συγκίνησε βαθύτατα!
ΑπάντησηΔιαγραφή