http://www.youtube.com/embed/hk__Fo_7gxU
http://www.youtube.com/embed/mIjSaHUKD5I
Η υπόθεση της ταινίας, μιλά για έναν έφηβο που αναγκάζεται να «ξαναχτίσει» το τοίχος του Βερολίνου έξι μήνες μετά την πτώση του το 1989, προκειμένου να προστατεύσει την ασθενική μητέρα του που πέφτει σε κώμα λίγο πριν την ένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας και ξυπνάει 8 μήνες μετά, όταν ο καπιταλισμός έχει μπει για τα καλά στη ζωή των κατοίκων του Ανατολικού Βερολίνου. Οι γιατροί προειδοποιούν το νεαρό ότι κάθε είδους συγκίνηση μπορεί να είναι μοιραία για την ευαίσθητη υγεία της μητέρας του (που ταυτόχρονα είναι αφοσιωμένη Κομουνίστρια). Έτσι, ο γιος της προσπαθεί να κρύψει την είδηση της κατάρρευσης του τοίχους και να δημιουργήσει ένα κλίμα Ανατολικής Γερμανίας στο διαμέρισμα όπου ζουν, πετώντας τα καπιταλιστικά σύμβολα της Δυτικής Γερμανίας και αποκρύπτοντας επιμελώς τη νέα πραγματικότητα της χώρας απ’ τη μητέρα του. Ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζει να υφίσταται στο μικρό διαμέρισμα της οικογένειας…
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Wolfgang Becker αποφεύγει την εύκολη -«χολιγουντιανή»- λύση της εξύμνησης του καπιταλισμού και παρουσιάζει χωρίς να παίρνει καταρχήν θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς την μετά την πτώση κατάσταση:
Με ένα νεανικό ενθουσιασμό για το καινούργιο κι ελπιδοφόρο (όσο κι αν στην πραγματικότητα δημιούργησε τεράστιες κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των κατοίκων των δυο πλευρών) άνοιγμα στη Δύση και έναν πιο ώριμο προβληματισμό κι επιφυλακτικότητα (ακόμα και άρνηση της νέας ή νοσταλγία για την προηγούμενη κατάσταση) για τις ειδικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ».
Το σενάριο της ταινίας είναι γεμάτο κωμικές στιγμές που παρά το γλυκόπικρο κλίμα που κυριαρχεί, προσφέρουν άφθονο γέλιο. Η σεναριακή και σκηνοθετική πένα του Becker είναι και ιδιοφυής και απολαυστική.
Μέσα απ’ τις σκηνές που ο γιος της οικογένειας Alexander (Daniel Brühl) προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια απ’ τη μητέρα του Christiane (Katrin Sass) και να εξηγήσει τα ανεξήγητα (τον δυτικό ραδιοφωνικό σταθμό που ακούγεται στο διαμέρισμα του Ανατολικού Βερολίνου, το τεράστιο διαφημιστικό πανό της Coca Cola, τα δυτικά αυτοκίνητα στους δρόμους κ.ά.), ο Becker περνά τα δικά του μηνύματα που είναι σαφέστατα πολιτικά.
Ο κόσμος που σκηνοθετεί ο Alexander για την μητέρα του, δεν είναι ούτε ο Δυτικός καπιταλιστικός, ούτε και ο Ανατολικός κομμουνιστικός πριν την κατάρρευση. Είναι ο κατά τη γνώμη του Becker ιδανικός κόσμος που δανείζεται τα καλύτερα στοιχεία των δυο διαφορετικών πλευρών προκειμένου να δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες.
Η απολαυστικότερη σκηνή της ταινίας, είναι εκείνη που το άγαλμα του Λένιν ίπταται πάνω από τους δρόμους του Βερολίνου κρεμάμενο από ένα ελικόπτερο. Μεγάλης εικαστικής αξίας και γεμάτη συμβολισμούς αποτελεί μια ακόμα απόδειξη της ευφυΐας του καταπληκτικού Good Bye Lenin!
http://www.youtube.com/embed/mIjSaHUKD5I
Η υπόθεση της ταινίας, μιλά για έναν έφηβο που αναγκάζεται να «ξαναχτίσει» το τοίχος του Βερολίνου έξι μήνες μετά την πτώση του το 1989, προκειμένου να προστατεύσει την ασθενική μητέρα του που πέφτει σε κώμα λίγο πριν την ένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας και ξυπνάει 8 μήνες μετά, όταν ο καπιταλισμός έχει μπει για τα καλά στη ζωή των κατοίκων του Ανατολικού Βερολίνου. Οι γιατροί προειδοποιούν το νεαρό ότι κάθε είδους συγκίνηση μπορεί να είναι μοιραία για την ευαίσθητη υγεία της μητέρας του (που ταυτόχρονα είναι αφοσιωμένη Κομουνίστρια). Έτσι, ο γιος της προσπαθεί να κρύψει την είδηση της κατάρρευσης του τοίχους και να δημιουργήσει ένα κλίμα Ανατολικής Γερμανίας στο διαμέρισμα όπου ζουν, πετώντας τα καπιταλιστικά σύμβολα της Δυτικής Γερμανίας και αποκρύπτοντας επιμελώς τη νέα πραγματικότητα της χώρας απ’ τη μητέρα του. Ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζει να υφίσταται στο μικρό διαμέρισμα της οικογένειας…
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Wolfgang Becker αποφεύγει την εύκολη -«χολιγουντιανή»- λύση της εξύμνησης του καπιταλισμού και παρουσιάζει χωρίς να παίρνει καταρχήν θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς την μετά την πτώση κατάσταση:
Με ένα νεανικό ενθουσιασμό για το καινούργιο κι ελπιδοφόρο (όσο κι αν στην πραγματικότητα δημιούργησε τεράστιες κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των κατοίκων των δυο πλευρών) άνοιγμα στη Δύση και έναν πιο ώριμο προβληματισμό κι επιφυλακτικότητα (ακόμα και άρνηση της νέας ή νοσταλγία για την προηγούμενη κατάσταση) για τις ειδικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ».
Το σενάριο της ταινίας είναι γεμάτο κωμικές στιγμές που παρά το γλυκόπικρο κλίμα που κυριαρχεί, προσφέρουν άφθονο γέλιο. Η σεναριακή και σκηνοθετική πένα του Becker είναι και ιδιοφυής και απολαυστική.
Μέσα απ’ τις σκηνές που ο γιος της οικογένειας Alexander (Daniel Brühl) προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια απ’ τη μητέρα του Christiane (Katrin Sass) και να εξηγήσει τα ανεξήγητα (τον δυτικό ραδιοφωνικό σταθμό που ακούγεται στο διαμέρισμα του Ανατολικού Βερολίνου, το τεράστιο διαφημιστικό πανό της Coca Cola, τα δυτικά αυτοκίνητα στους δρόμους κ.ά.), ο Becker περνά τα δικά του μηνύματα που είναι σαφέστατα πολιτικά.
Ο κόσμος που σκηνοθετεί ο Alexander για την μητέρα του, δεν είναι ούτε ο Δυτικός καπιταλιστικός, ούτε και ο Ανατολικός κομμουνιστικός πριν την κατάρρευση. Είναι ο κατά τη γνώμη του Becker ιδανικός κόσμος που δανείζεται τα καλύτερα στοιχεία των δυο διαφορετικών πλευρών προκειμένου να δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες.
Η απολαυστικότερη σκηνή της ταινίας, είναι εκείνη που το άγαλμα του Λένιν ίπταται πάνω από τους δρόμους του Βερολίνου κρεμάμενο από ένα ελικόπτερο. Μεγάλης εικαστικής αξίας και γεμάτη συμβολισμούς αποτελεί μια ακόμα απόδειξη της ευφυΐας του καταπληκτικού Good Bye Lenin!
Η ταινία Goodbye Lenin ήταν από τις καλύτερες ταινίες του προγράμματος. Με εξέπληξε το πόσο πολύ αγαπούσε ο πρωταγωνιστής τη μητέρα του, τόσο ώστε να ξαναχτίσει την χαμένη Ανατολική Γερμανία για να μην στενοχωρήσει το μητέρα του. Η υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα του οφείλεται στην έλλειψη του πατέρα του, που τους εγκατέλειψε όταν ο πρωταγωνιστής ήταν μικρό παιδί. Παρά το γεγονός ότι η μητέρα του του απέκρυπτε τα γράμματα που έστελνε ο πατέρας του σε εκείνον και την αδερφή του, εκείνος συνέχισε να αγαπά και να φροντίζει την μητέρα του άνευ όρων. Η ταινία, εκτός από την συναρπαστική πλοκή, είχε και καταπληκτική μουσική!
ΑπάντησηΔιαγραφήmprabo mary wraia arxi kali sinexeia
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστώ Γιώργο :)
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλή συνέχεια και σε σένα!